18.1.18

Driving Away From Home...

It's Immaterial






Φάτε τους πλούσιους…

Οι πολιτικοί δίνουν το παράδειγμα: με αλλεπάλληλες δηλώσεις κακεντρέχειας και περιφρόνησης για όσους Έλληνες καταφέρνουν να μην πεινάνε (συνδυασμός καλής τύχης και προσωπικών επιλογών) καλλιεργούν το παραδοσιακό «ταξικό μίσος» – όπως το αντιλαμβάνονται.




Η μαρξιστική ψευτομόρφωση –ένα σύνθημα από ’δω, ένα τσιτάτο από ’κει, μια πολεμική κραυγή «φάτε τους πλούσιους»– δεν περιορίζεται σε δήθεν πολιτικές εκτιμήσεις· στρέφεται εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου ζει τη ζωή του με αξιοπρέπεια. Το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό· είναι ψυχικό· η αριστερά τρέφει δηλητηριώδη αισθήματα για οποιονδήποτε αποκλίνει από την εικόνα του φτωχού, του καταφρονεμένου και του αγανακτισμένου…


Το «συριζέικο» δημόσιο που όμως είναι… γαλάζιο!

Δεκαετίες ολόκληρες οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν χωρισμένοι σε δυο κύριες πολιτικές ομάδες, σχεδόν ίσες σε αριθμό. Πασόκοι και νεοδημοκράτες. Με αποτέλεσμα όποιος ήθελε να διοριστεί ή να προωθηθεί εντάσσονταν σε ένα από τα δυο αυτά κόμματα εξουσίας και όταν έρχονταν η ώρα του, αν στο Μαξίμου βρίσκονταν οι δικοί του, ζούσε το όνειρο. Αν όχι, έκανε υπομονή μέχρι την επόμενη αλλαγή κυβέρνησης. Πάντα δηλαδή, οι πιθανότητες των επιτήδειων καιροσκόπων αφισοκολλητών για ανέλιξη ήταν στο 50-50.


 

Παράλληλα, ανέκαθεν υπήρχε και ένα μικρό σχετικά ποσοστό «πούρων» αριστερών, που άσχετα αν πολλοί εξ αυτών έμπαιναν (τα πολύ παλιά χρόνια) στο δημόσιο με τηλεφώνημα κυβερνητικού βουλευτή, στην συνέχεια δήλωναν αριστεροί αγωνιστές (ΚΚΕ, ΣΥΝ, κλπ.). Τα αναφέρω αυτά για να ξεκαθαριστεί ότι το δημόσιο δεν είναι άντρο συριζαίων, όπως αναμασούν συνεχώς όλο και πιο πολλοί συμπατριώτες μας που όμως δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα, αλλά απλά αναπαράγουν μια ακόμη «σαχλαμάρα» που κυκλοφορεί ευρέως…



Η φανέλα του βουλευτή…

Η μεταπήδηση του Κοουτίνιο από τη Λίβερπουλ στη Μπαρτσελόνα ήταν η θεαματικότερη κίνηση στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Περιέργως η Ρεάλ Μαδρίτης δεν απάντησε με κάτι αντίστοιχα ηχηρό αν και έχει ακόμα χρόνο μπροστά της. Απλώς δεν έχει ελπίδες για να πάρει το πρωτάθλημα.




Συμβαίνει συχνά στο ποδόσφαιρο. Οταν μία μεγάλη ομάδα κάνει σπουδαία μεταγραφή, η πίεση μεταφέρεται στον πρόεδρο του αντιπάλου, ο οποίος ακούει τη μουρμούρα του κόσμου και αποφεύγει να βλέπει πρωτοσέλιδα. Εχω την αίσθηση ότι συμβαίνει πλέον και στην πολιτική…


Σύμπτωμα…

Απορώ με όσους απορούν για τον Ζουράρι. Δηλαδή σε μια κυβέρνηση Τσίπρα, Καμμένου, Πολάκη, Κουρουμπλή, Κοτζιά και Θεανώς Φωτίου ποιος περιμένατε να είναι υφυπουργός Παιδείας;Ο Παπανούτσος, ο Γληνός ή ο Κωνσταντίνος Τσάτσος;




Είναι ζήτημα απλής λογικής. Αν πας στο τσίρκο, θα δεις κλόουν. Δεν θα δεις τη Μέριλ Στριπ ούτε τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Κι εμείς, καλώς ή κακώς, έχουμε ανοίξει νταραβέρια με τσίρκο…


17.1.18

Anybody Seen My Baby...

Rolling Stones






Ζουραριάδα…

Σε ποια κυβέρνηση, ποιάς ευρωπαϊκής χώρας- μηδέ εξαιρουμένης και αφρικανικής-θα υπηρετούσε ως υφυπουργός Παιδείας ο Ζουράρις ο οποίος κατά δήλωσή του: «Οι Γερμανοί μας έπρηξαν τα μέζεα του στεατοπυγικού μας υποσυστήματος». Ασχολίαστο.



  
Ποιος πρωθυπουργός ευρωπαϊκής χώρας- έστω κι αν την είχε καταντήσει τριτοκοσμική- θα εμπιστευόταν υπουργείο στον Ζουράρι και δή το της Παιδείας, ο οποίος είχε προτείνει να περιστοιχίσουν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής στη Βουλή τη Μαρία Ρεπούση ώστε να καταλάβει τι εστί συνωστισμός, ενώ ταυτόχρονα υπερασπίστηκε τον Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στη δίκη της 17 Νοέμβρη;




Αλέξη, έτσι θα κατακτήσεις την εξουσία!

 Ή αλλιώς: Εξουσία αλά … αριστερά.

Με αφορμή τις νέες κινητοποιήσεις των αγροτών, που επί δεκαετίες τώρα αποτελούν παράδοση τέτοια εποχή, σε σημείο να λέγεται πως θα καθιερωθεί και ημέρα του Αγίου Τραχτερίου (του εμμονικού), έγραφα σε άλλο σημείωμα για το ποια τύχη περίμενε τους αγρότες της ΕΣΣΔ όταν ανέλαβαν την χώρα οι μπολσεβίκοι, τα ινδάλματα δηλαδή του Κουτσούμπα (και των ριζοσπαστών αριστερών του Σύριζα). Εκείνων που σήμερα είναι στα χαρακώματα μαζί με την αγροτιά, ανεβασμένοι πάνω στα τραχτέρια, υποσχόμενοι στους αγρότες την γη της Επαγγελίας μόλις ο λαός ξυπνήσει και φέρει τον πραγματικό κομμουνισμό στα πράγματα.




Σήμερα, παίρνοντας ως αφορμή το παράπονο της πρώτης μας κυρίας, ότι δηλαδή ο σύριζας έχει την κυβέρνηση αλλά δεν έχει την εξουσία, είπα να θυμίσω στους αναγνώστες μας το τι έγινε στην Σοβιετική Ένωση όταν οι Μπολσεβίκοι φίλοι του λαού που λέγαμε, εκτός από τα χειμερινά ανάκτορα και την κυβέρνηση, πήραν στα χέρια τους και την εξουσία…



Με Μεγαλοοικονόμου αμέσως καλύτερα…

Η Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου δεν θα υποχρεωθεί να φωτογραφηθεί με φόντο πίνακα του Βελουχιώτη, όπως φωτογραφήθηκε ο Σπίρτζης. Δεν είναι απαραίτητο να ψάξει για t-shirt στο νούμερο της με κοριτσάκι που πετάει μολότοφ σαν και αυτό που φορούσε η Γαϊτάνη. Δεν θα χρειαστεί να απαριθμήσει τους αγώνες των προγόνων της όπως ο Ιάσονας Σχινάς –Παπαδόπουλος.




Αν φυσικά θέλει μπορεί να τα κάνει. Όπως και να γραφτεί μέλος στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Φιλίας με την Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας, του αγλαού Τριαντάφυλλου Μηταφίδη ή σε κάποια επιτροπή δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Φτάνει να μην ασχολείται με Τούρκους που ζητάνε άσυλο αλλά με το πρόβλημα της αστυνομικής βίας στην Ελλάδα…


Ο ΣΥΡΙΖΑ φεύγει. Ο δεξιός Τσίπρας έρχεται…

Την ερχόμενη Δευτέρα μπορεί να ανακοινωθεί ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης. Ενισχυμένος με ένα πιο δεξιό ένδυμα για το πολιτικό σχήμα που τη στηρίζει. Ίσως δεν είναι μόνο η αντικατάσταση του Ζουράρι με ένα μόνο στέλεχος των ΑΝΕΛ αλλά και μία ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή της "Λαϊκής Δεξιάς". Μία ενίσχυση δηλαδή, που θα ικανοποιήσει περισσότερο το μέρος εκείνο του εκλογικού σώματος το οποίο δεν ικανοποιείται από την σημερινή ρητορική της ΝΔ αλλά δεν θέλει να ψηφίσει Χρυσή Αυγή.



  
Και αυτό θα είναι μόνο η αρχή. Γιατί όσο περνάει ο χρόνος και πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο περισσότερο θα μεταλλάσσεται ο ΣΥΡΙΖΑ και θα αλλάζει τρίχωμα ο λύκος για να γίνει αρνί…